Önce kendini sevmelisin ki tüm dünyayı hayatı insanları sevebilesin, diyordu tüm kitaplar ve çok sevdiğim insanlar.
Birini sevmek çok kolaydı, onun iyi yanlarını kötülerine tercih etmek çok kolaydı, görmezden gelmek, kabullenmek çok kolaydı, çünkü bir insan asla bir diğerinin içindeki kaosa erişemiyor. O yüzdende görüneni, yüzeysel hissedileni sevmek çok kolaydı.
Ama kendini sevmek çok zor. İçindeki her şeye rağmen, tüm geçmişe rağmen düşüncelerine rağmen kendini sevmek çok zor. Hep çocukluğumuza dönmek istememiz bundan aslında, zaman hiçbirimizi düşlediğimiz insan yapmadı bu yüzden kendimiz aklımızda hep uyuşmayan oldu, kimimiz farketti kimimiz farketmedi, farkedenlerin kimi kabullendi kimi artık aramızda yoklar. Kendini sevmek çok zor, birilerinin sevgisine inanmıyorken bunu yapmak çok daha zor. Bazen aslında ya bu insan beni çok seviyor yoksa böyle böyle yapmazdı falan diyoruz ya hani o bir iluzyon sanırım. Bence bir insanı hayatında en çok anne ve babası sever yani ailesi. Sevebilir yani herkes gider onlar kalır, hep onlar destektir sizi kırmaktan üzmekten çekinirler, hep mutlu olun hep en iyisine sahip olun isterler. İşte bir insanı ailesi sevmiyorsa, başka insanların sevmesine imkan yok. Bazen aileniz sizi kötü bir insan olduğunuz için sevmezler, ama bazen kötü bir insan olmasanızda sevmezler. Mesela çocukken bile sevmeyebilirler, önemsemeyebilirler. Kendilerince, kendi hayatlarını etkileyen nedenleri vardır elbette ama sonuç size patlar, olabilir yani. Sizi etkileyen her kararda söz hakkınız olacak diye bir kaide yok. İşte o sevgisizlik, çok sonra sizi dengesiz, ilişkilerini yürütemeyen, dünyada kalmaya katlanamayan, bir şekilde gitmeyi planlayan, ve hiçbir şeyi gerçekleştiremeyen bir insan yapabilir. Aslında sevgisizlik değil bu, şefkat sanırım. Sevgiyle duyulan şefkat, insanın bu dünyada ihtiyacı olan tek duygudur bence ve sahtesi en yaygın olan duygudur. Birini sevebilirsiniz, önemseyebilirsiniz, saygı duyabilirsiniz ama şefkat bambaşka birşeydir tamamen karşınızdaki tabanlı bir şeydir. Ona şefkat duyduğunuzda alacağınız kararların, yapacağınız davranışların sizin cephenize olan etkilerini görmezsiniz karşınızdakinin iyiliği, mutluluğu vs önemlidir. Bir insanın kendinden geçerek bir başka insanı sevebildiğinin göstergesidir şefkat..
Şefkat olmadığı zaman her şey biraz sahte, her şey biraz yavan bu dünyada. Sahtesi bile bizi dünyada tutmaya yetiyor, oysa gitmek düşlerindeyken aklımız.
Ben gideceğim biliyorum, gitmeliyim artık biliyorum.
.giz.
18/01/2012
10:40’
